Tenis sto³owy
Tenissto³owy - jest stosunkowo m³od± dyscyplin± olimpijsk±, historycznie wywodz±c± siê od tenisa ziemnego. Choæ pierwsze rozgrywki odbywa³y siê ju¿ na pocz±tku XXw. (od 1920r. w Polsce), to dyscyplina ta trafi³a do programu Igrzysk Olimpijskich dopiero w 1988 roku w Seulu (zarówno mê¿czy¼ni jak i kobiety).
W grze uczestniczy 2 (gra pojedyncza) lub 4 zawodników (gra podwójna lub mieszana). Celem gracza jest takie uderzenie rakietk± pi³eczki na stronê przeciwnika aby ten nie by³ w stanie jej odebraæ lub aby by³ zmuszony pope³niæ b³±d. Ka¿dy b³±d jest liczony jako punkt dla przeciwnika. Jednego seta gra siê do 11 punktów (choæ tak jak w tenisie ziemnym aby wygraæ seta trzeba mieæ 2 punkty przewagi). Liczba setów potrzebnych do zwyciêstwa waha siê w zale¿no¶ci od turnieju i stopnia eliminacji od 3 do 5.
Zawody rozgrywaj± siê na stole koloru niebieskiego lub zielonego, o wymiarach 152x274 cm i wysoko¶ci 76 cm. Na ¶rodku sto³u rozpiêta jest pionowo siatka (równie¿ zielona) o wysoko¶ci 15,25 cm, dziel±ca stó³ na dwie równe czê¶ci. Celuloidowa (lub z innego podobnego tworzywa) pi³eczka ma ¶rednicê 40 mm i wagê 2,7 g. Pi³ka ma kolor bia³y lub ¿ó³ty - w zale¿no¶ci od koloru sto³u. Zawodnik mo¿e odbiæ pi³kê tylko przy u¿yciu rakietki.
Rakietka wykonana jest z drewna (sklejka) pokrytego warstw± gumy. Technologia wykonania gumowej powierzchni rakietki jest bardzo z³o¿ona, ale dziêki temu zawodnicy mog± w znacznym stopniu kontrolowaæ lot uderzonej pi³ki, a zw³aszcza jej obroty. Jest to bardzo istotne, gdy¿ obracaj±ca siê pi³eczka zmienia radykalnie kierunek lotu podczas odbicia od sto³u lub rakietki przeciwnika. Rakietka trzymana jest za uchwyt tradycyjnie (ca³± d³oni± - styl europejski) lub podobnie do trzymania d³ugopisu podczas pisania (styl azjatycki).
