Łucznictwo
Łucznictwo znalazło się w programie Igrzysk Olimpijskich w 1900 r., ale od 1924 roku aż do 1972 nie rozgrywano konkurencji olimpijskich w tej dyscyplinie. Konkurencje łucznicze (drużynowe i indywidualne) w Atenach odbywać się będą na wolnym powietrzu. Zawodnicy strzelają w postawie stojącej, celując do oddalonej o 70 m tarczy.
Tarcza strzelecka o średnicy 120 cm zamocowana jest na stojaku, na wysokości 1,3 m i posiada namalowane w różnych kolorach koncentryczne pierścienie o grubości około 12 cm. W środku tarczy znajduje żółte koło o średnicy 12,2 cm (oko byka). Trafienie w oko byka daje 10 punktów, a w zewnętrzny pierścień - 1 punkt. Trafienie pomiędzy zewnętrznym pierścieniem, a okiem byka punktowane jest od 2 do 9 punktów, w zależności od trafionego pierścienia.
Łuk składa się z trzech podstawowych części: dwóch ramion, majdanu i cięciwy. Majdan jest centralną częścią łuku, wykonaną ze stopu aluminium. Sprężyste ramiona, wykonane z wielowarstwowego materiału, połączone są cięciwą. Dodatkowo łuk wyposażony jest w stabilizatory (tłumiące drgania) oraz celownik.
Strzała zbudowana jest z karbonowej (włókna węglowe) rurki, zakończonej z jednej strony metalowym grotem, a z drugiej lotkami stabilizującymi lot. Średnica strzały nie może przekroczyć 9,3 mm, a jej długość jest uzależniona od wielkości łuku. W konkurencjach indywidulanych bierze udział 64 zawodników, którzy rozgrywają mecze parami. Zwycięzcy z każdej pary znów grają parami itd. aż do finału. Konkurencje drużynowe rozgrywane są w systemie każda drużyna z każdą. Bierze w nich udział 16 trzyosobowych drużyn wyłonionych w eliminacjach. Wyłonione w ten sposób 4 drużyny walczą następnie o medale.
