Hokej na trawie
Hokej na trawie - celem gry jest wbicie do bramki przeciwnika piłki za pomocą laski hokejowej. Mecz rozgrywany między dwiema 11-osobowymi drużynam (plus 5 rezerwowych) składa się z dwóch 35-minutowych części, rozdzielonych 10-minutową przerwą. Każda z drużyn usiłuje wbić jak najwięcej razy piłkę do bramki przeciwnika, jednocześnie chroniąc swoją bramkę. Gracz może dotknąć piłki tylką płaską stroną laski, lub jej krawędzią - nie może dopuścić do dotknięcia piłki jakąkolwiek częścią ciała. Tylko bramkarz, broniąc bramki na polu bramkowym, może blokowac piłkę kijem, rękami, nogami i innymi częściami ciała.
Hokej na trawie może być rozgrywany na powietrzu lub w hali. Jako dyscyplina olimpijska rozgrywana jest tylko wersja na powietrzu. Gra odbywa się zazwyczaj na trawiastym boisku, jednak w rozgrywkach na najwyższym poziomie (np. Igrzyska Olimpijskie) podłoże jest syntetyczne.
Piłka powinna ważyć 156-163 g, a jej obwód zawierać się w przedziale 22,4-23,5 cm. Nie ma sprecyzowanych wymagań względem wielkości laski hokejowej. Na boisku o wymiarach 91,40 m na 55 m stoją 2 bramki o wysokości 2,14 m i szerokości 3,66 m. Bramkarz musi być wyposażony w strój ochronny: kask z kratką na oczy, ochraniacze na nogi i rękawice. Gracze łamiący reguły gry mogą być ukarani: 1. zieloną kartką - ostrzeżenie 2. żółtą kartką - czasowe wyłączenie z gry (minimum 5 minut) 3. czerwoną kartką - trwałe wyłącznie z gry Hokej na trawie wprowadzono do oficjalnego programu igrzysk w 1908 roku - z tym, że kobiety rywalizują od 1980 roku.
